maandag 28 maart 2011

zaterdag 19 maart 2011

woensdag 16 maart 2011

Moeder aarde

Ik werd vanmorgen verliefd
op niemand in het bijzonder,
verliefd op iedereen
en alles om me heen.

Met mijn zacht geworden
lichaam en een verliefde blik
liet ik mijn armen groeien.

Ze groeiden uit tot
reuze armen helemaal
om moeder aarde heen.

En wat ze ook deed,
onze wereld deed beven
en de mensen ook,
haar gutsende water
liet stromen,
ons land overspoelen
en verwoesten.
Ik omarmde haar.

En wat ze ook deed.
Toen ik mezelf net
zo vloeibaar maakte
als zij, voelde ik haar
blauw vloeibare
kristallen licht.
En ik omarmde haar.

Wat ze ook deed,
ik hield van haar
als nooit tevoren.

zaterdag 12 maart 2011

Voor jou

Tussen je lach en een schater,
je bibber of schreeuw,
hap appel, slok water,
vlieg in de zomer,
sneeuw in de winter,
je teen en de muur,
je neus en de vloer,
de stoelen opzij,
pot verf of een dans,
een buil op je knie
of ander tumult,
ben ik een rustpunt.

Voor jou.

(2006)

donderdag 10 maart 2011

TUSSENTIJDS - nooit geschreven woorden

Gisteren gekeken naar Connie Palmen in De Wereld Draait Door (DWDD). Ze vertelde over het boek met de memoires van Hans van Mierlo, waarvoor zij het voorwoord heeft geschreven. Het boek heeft de titel "Het kind en ik" en dat verwijst naar een gedicht van M. Nijhoff met dezelfde titel.

In dit gedicht herken ik een droom, een gechannelde boodschap of noem het gewoonweg maar de verbeelding van de dichter. Hoe dan ook, als je schrijft komen de woorden tot je, soms uit een schijbaar andere wereld. Als je deze woorden niet opschrijft, inspreekt of op een andere manier geboren laat worden, ontglippen ze je weer net zo snel. Dat laat dit gedicht zien.

En dat herken ik ook in wat Connie Palmen vertelt over Hans van Mierlo. Hij heeft tijdens zijn leven zijn memoires namelijk nooit afgemaakt. Misschien vond hij het daarom zo'n mooi gedicht, omdat het eigenlijk iets over hemzelf vertelde en zijn eigen nooit geschreven woorden.

In dit fragment (DWDD 9 maart 2011) zie je behalve Connie Palmen ook Hans van Mierlo die dit gedicht voorleest.

maandag 7 maart 2011

Gebruik mij opnieuw

Ik zag je voor het eerst
aan de kassa van de supermarkt.
Je droeg al mijn boodschappen.
Ik was mijn tas vergeten.

De eerste keer
betaalde ik voor je.

De keren daarna
viel ik op je gladde blauw
en je koele woorden:
"Gebruik mij opnieuw".

Na talloze keren
nu de laatste keer.

Je wilt niet meer.
Verscheurd laat je al
mijn boodschappen vallen.
Verkreukeld van buiten,
voel je je leeg en
vies van binnen.

Geschrokken laat ik
je achter op straat.
Ik ren terug naar
de supermarkt.

Geheel buiten adem
en vol verwachting,
koop ik een nieuwe
plastic boodschappentas.

zaterdag 5 maart 2011

Fantoomdood*

Ik herinner me niet het moment
dat ik in het water viel,
toen ik vier was en steentjes
in de ringvaart gooide
om kringen in het water te maken.

Het moment dat ik viel
herinner ik me niet.

Ik verwonderde me later wel over
het geschrokken gezicht van mijn moeder
toen ze naar mijn witte natte jurkje keek
met die blauwe cirkeltjes.

Want ik was niet bang geweest
dat herinner ik me wel.

Ik herinner me ook nog
dat het onder water zo mooi was,
zo anders groen.
Ik wilde nog wel even blijven kijken,
zo onder water.

Ik herinner me niet meer
dat mijn vader
me eruit heeft gehaald.

_________________
*Fantoomdood

donderdag 3 maart 2011

TUSSENTIJDS berichtje

Het universum vindt zijn weg...

Gisteren ontdekte ik dat er vorig jaar iemand is gestopt met haar blog. Deze blog met dezelfde naam "Tussentijd" is van Jeanet van Omme. Ook zij schreef. Het lijkt alsof ik een stokje heb overgenomen. Zelf ben ik ruim een jaar geleden gestopt met schilderen. Toen ik dat deed, heb altijd gezegd dat er iemand zou zijn die dan in mijn plaats zou gaan schilderen. Want als er geschilderd of geschreven dient te worden, vindt het universum zijn weg. Er gaat niets verloren.

Zie TUSSENTIJD: Voorbij

dinsdag 1 maart 2011