donderdag 10 maart 2011

TUSSENTIJDS - nooit geschreven woorden

Gisteren gekeken naar Connie Palmen in De Wereld Draait Door (DWDD). Ze vertelde over het boek met de memoires van Hans van Mierlo, waarvoor zij het voorwoord heeft geschreven. Het boek heeft de titel "Het kind en ik" en dat verwijst naar een gedicht van M. Nijhoff met dezelfde titel.

In dit gedicht herken ik een droom, een gechannelde boodschap of noem het gewoonweg maar de verbeelding van de dichter. Hoe dan ook, als je schrijft komen de woorden tot je, soms uit een schijbaar andere wereld. Als je deze woorden niet opschrijft, inspreekt of op een andere manier geboren laat worden, ontglippen ze je weer net zo snel. Dat laat dit gedicht zien.

En dat herken ik ook in wat Connie Palmen vertelt over Hans van Mierlo. Hij heeft tijdens zijn leven zijn memoires namelijk nooit afgemaakt. Misschien vond hij het daarom zo'n mooi gedicht, omdat het eigenlijk iets over hemzelf vertelde en zijn eigen nooit geschreven woorden.

In dit fragment (DWDD 9 maart 2011) zie je behalve Connie Palmen ook Hans van Mierlo die dit gedicht voorleest.

1 opmerking:

  1. Het gedicht heb ik overigens ook teruggevonden in het enige gedichtenboek in mijn boekenkast. Dat lijkt geen toeval, ik vermoed dat dit gedicht ook een boodschap voor mij heeft…

    BeantwoordenVerwijderen